Stop met deze weblog dan. Het was fijn dat een klein gezelschap het wee van mij mee las. Dank hiervoor. maar wees niet bang. ik ga op weblog Skilltone verder. alleen ga ik niet verder met mijn prive leven. Ik laat daar me passie van muziek, passie voor kunst/foto en me grootste Passie mijn Geloof in de enige God zien. Ik wil mensen laten genieten, laten zien, laten voelen in beeld en geluid. Uiteindelijk zal je me eigen ik, voor de kenners ook tegen komen. Ik hoop jullie daar allemaal te treffen.

Voor ik afsluit. ik ben nog steeds die eenzame jongenman, die de angst heb om contacten te durven leggen, en zo uit het isolement te komen. Ik ben nog steeds die jongenman die vecht tegen alle vijanden van mijn geloof, het enige verschil nu, is dat het motto van mij leven nu JOY is. Jesus First, Others second, en Yourself last. Dat houd in, dat ik samen met God vecht, en samen met God, naar andere, als voor andere gaat. Die strijd begint a.s zondag morgen

Ik wil iedereen bedanken voor het lezen van mij berichten en de fijne woorden. Ik wens iedereen veel succes toe met hun eigen weblog. Ik zal mijn tijd zo inplannen om wat vaker naar jullie weblog te gaan. en ik hoop jullie weer terug te zien op Skilltone

De tijden vliegen je voorbij, voordat je het weet ben ik straks de 21 site voor de tweede jaar me verjaardag aan het vieren in me eigen huisje. FF snel een korte indruk over de laatste tijd.

25 December heeft kok Raymond (me zwager) enorm goed en gezond drie gangen menu voorgeschoteld aan een gezellige groep van  6 personen. Helaas was me broer en me schoonzus er niet bij, door omstandigheden. Het was goed om weer als (bijna de hele) familie, het gezinnetje bij elkaar te zijn. Ik heb gelachen, genoten en weer voldoende vitamine geestelijk als lichamelijk die avond gekregen.

26 December, een eenzame tweede kerstdag waar ik met lichtelijk pijn in me bek. Veel slapen van het vele werken. Denken aan de preek op tv.

Het ging om x93J.O.Yx94 het kerstfeest was vreugde. We zijn allemaal blij met de geboorte van de Verlosser. Tenminste, wij die weten wat het inhoud. JOY stond volgende de Amerikaanse niet alleen voor vreugde, maar als afkorting ook voor Jesus, Others, Yourself. Hij zei x94Joy is niet anders dan Jesus First, Others second, Yourself last. Ik was van plan omdat als niet motto voor dit jaar te nemen. Van planx85x85.. net als stoppen met rokenx85.van planx85x85verder niet gekomen. Zonde eigenlijk.

27 December, met pijn in me voortanden, suf van de witte kruis, toch gaan werken, wat al die mensen die JOY nog niet hadden gevonden, of hadden begrepen gooide al hun geld naar oud/nieuwsjaar cadeautjes. Ik wist dat daar ook mensen aan deden, maar dit jaar waren er wel heelveel gekken.

28 December. Me mond is nu opgezwollen. Aan de voorkant dan, het doet gek genoeg minder pijn, tenzij ik ga praten. 6 zakjes maximaal per dag stond op het doosje x93witte kruisx94. Maar net als bij ikea staat x93hamer en schroevendraaier niet nodigx94 sla je toch het hele plan tot 12 zakjes, om in ieder geval 30 minuten rust te krijgen van de pijn als je praat. Ik moest tenslotte werken van 9 tot 9. Maar was wel blij dat iedereen opgerot was. Oja, om 5 voor negen nog verwachten dat we jou gaan vertellen van een processor is. Daaaaaaaaaagggggggg

29 December. Vandaag was me mondhoeken en deel zijkant aardig opgezwollen. Het enorm slecht geslapen,te veel pijn en denk dat ik maar 3 uurtjes gepakt heb. Witte kruis werkt niet meer, maarja, ze verwachten me wel. Dus ben toch gaan werken. Maar als je witte kruis niet meer helpt, kan je beter stoppen. Ben om uur of 1 naar huis gegaan.

Belde me eigen tandarts, 4 keer, om goed te horen wat het telefoonnummer was die hem tot 7 januari vervangt. Een algemeen nummer. Ik dat bellen, en krijg ik een ander nummer. Ik dat andere nummer bellen krijg ik een 06 nummer. Ik dat bellen, eindelijk iemand aan de lijn. Ik vroeg aan de betreffende persoon wat ik aan die pijn met opgezwollen mond kon doen, het antwoord was, x93zo snel mogelijk komenx94.

Fijn, zo snel mogelijk naar een tandarts komen die ik niet ken. Aangekomen (met truus truus uiteraard)  mocht ik eerst horen hoe iemand anders te grazen werd genomen. Daarna moest iemand anders nog. Ik kreeg een lijst die ik moest invullen. Naam, geboorte datum, of ik prothese heb, of ik allergiexebn heb, of ik snel bloed, of ik medicijnen slikte, of ik onder behandeling ben voor hart of vaatziektes en ga zo maar door. Ja, ik kreeg er steeds meer zin in. Eindelijk aan de buurt, ik had niet gegeten die dag, alleen drie bakken sterke koffie (gezien dat goed hielp tegen pijn ) en viel dus bijna flauw door ook mijn natuurlijke enorme angst voor de tandenspecialist. Van de mooie sexy, en dan echt sexy gekleed ook nog dame, kreeg ik limonade en een daarna een ding in me bek die ik zelf moest vasthouden, ondanks de pijn. Ff foto ,maken zei ze. Daaruit bleek ik een ontsteking te hebben tussen twee voortanden. En dat hij een kuur van drie pillen per dag,  met een tijd van 7 dagen moest slikken.

31 december. Ik heb me maar ziek gemeld. Ging wel, maar had door alle pijn te weinig geslapen. Was aan de diaree van de pillen. Ik zette avonds een muziek dvd op, en die heb ik een half uur gevolgd, tot dat ik wakker schrok van knallen om me heen. Zo, het is nu 2008 dus. Ik heb God gebeden voor het nieuwe jaar, en me bed opgezocht.

3 Januari. Ik kom op me eigen filiaal. Ben weer gaan werken. De zwelling is weg. De pijn is spoorloos. En kan weer normaal praten. Kom ik achter dat ze een nieuwe fulltimer hebben aangenomen. Ik werk echt pissig nu. Ik als part timer hebben ze al anderhalf belooft bij fulltimer te maken als x93onzex94opa de fut in gaat, en dan nemen ze een fulltimer aan. Daarbij komend dat ik 2 dagen vast op een ander filiaal staat omdat ze te weinig uren hebben. En vraag je naar de reden, dat weet de bedrijfsleider ineens bar weinig. Ja ja, ik wordt nu voor de derde keer genaaid!! Eerste keer om me op een filiaal te zetten,  die na 4 maanden gaat sluiten. Daarna krijg een instromen van een ander filiaal voorrang in de uren budget , dat ik 2 dagen ergens anders staat en nu nemen ze een fulltimer aan. Willen ze werkelijk van me af?

14 Januari. Gisteren dus, ben ik samen met moeders en me zus Ikea aangedaan. Ik heb besloten me x93mannelijkex94 kamer, zo zus lief zegt, om te zetten in een sfeerrijke rustgevende omgeving. Ik had al een verbouwing. Een extra mooie kastanje rode bank, een ander opzet, meer plantjes, wat kaarsjes en xe9xe9n staande lamp. Nu gaat de oude vergeelde luxaflex weg. Daar komt een donker bruine houten luxaflex in de plaats, met daarvoor een bruin/groene donkere gordijn. Vooral voor de zweer, maar ook als het x93mannelijkex94 kamer idee moet bevatten, dat het licht niet doorlaat zodat ik goed tv kan kijken

15 Januari. Ik haf vandaag een afspraak bij de tandarts. Mijn eigen. De infectie is weg, en ook hij kon ook niks vinden. Dus ff weer tandsteen verwijderen en een vervolg afspraak maken voor de 4 gaatjes. Het wordt zo langzamerhand misschien een goed idee om beneden dus ook maar een prothese te plaatsen. Scheelt een hoop pijn en kosten op 10 jaar basis.

Het leven is me te warig. Ik snap dingen niet. Ik volg dingen als mezelf niet meer, en me motivatie om dingen nog willen te begrijpen is bijna weg. Ik ben warig, rare dingen vallen over me heen, en bepaalde mensen doe ik niet meer herkennen.

Gisternacht, zit rechtop in bed. warig om me heen te kijken. er klopt iets niet, er is iets niet juist en ik wordt angstig. Ik bekijk de afgelopen drie weken. Er zijn wat dingen gebeurd en aanwezig in je dichtbijen omgeving, er is een hoop werk op je werk, omdat men kerst viert met zo duur mogelijke cadeautjes, terwijl een ander zich druk maakt om een cartoon. Ik ben warig.

Kerstkoopavonden. Gek, ik vind ze niet meer leuk, al die mensen die cadeautjes kopen voor andere. al die pakjes inpakken en zoveel mogelijk verkopen. warig. Ik snap niet dat als je zo vaak en lang openbent, dat de dag voor de werkelijke kerstdagen nog horders mensen binnen zetten. Ik snap iets niet. Mijn collega zei"Ik snap het ook niet, maar sommige mensen geven deze tijd om dingen aan te schaffen die ze al wilde hebben". Ik denk, tja, dan maak je er een extra feetjes van. Aan de andere kant vraag ik me af, ken je het feestje dan?

Kerstnachtdienst. Ik ben gegaan omdat me ouders vervoer nodig hadden. serieus, had totaal geen zin in. Ik vond de dienst omzoch met vlagen goed, alleen zingen en iemand boeiend houden bij een mime of preek is bij mij weten niet echt gelukt. Ik moet zeggen dat ik er ook niet helemaal was. ik bedoel, ik kreeg een schaamtevolle lachbui, een vervelend rugpijn, zere voeten en het boeide me totaal niet meer. sterker nog, ik was aan het eind best wel geirriteerd. Zo erg dat een mooie meid mij nog gedag zei, ik niet eens kon herkennen wie ze was, en weet nog steeds niet wie het is. Een goede jongeman gaf me een hand, en maaktje een praatje pot, maar ik kon me niet meer herrinderen wie het was. Hij kende mij wel, en uit repsect en beleefdheid praten ik maar terug. maar tog, ik wilde weg, voelde angst opkomen. Ik was moe, warrig en eenzaam. ik me ouders netjes thuisgebracht.

het is 21 graden in huis, iets te ver de kachel gezet. en tog heb ik het koud. mijn concentratie is weg, boek lezen, spelletje spelen zelf een film kijken zit er niet in. Waarom ik zit schrijf, heb eigenlijk geen idee. Ik wil wel me spijt betuigen die ik gisteren of deze week per ongeluk heb beledigigd. al kan ik vele niet meer herrinderen.

Mijn leven is warig, vrij krijgen is er niet bij, en God…………….tja, heel dichtbij maar ook zo ver weg.

Ik kreeg deze brief gisteren, zat in een keurige envelop, gericht naar mij, met mijn adres, op mijn deurmat. Ik kon niet nalaten na het lezen van deze brief, dit met jullie te delen.

Lieve Martin

Zoals je weet zijn we dicht bij Mijn verjaardag, elk jaar wordt die door jullie gevierd. Gedurende die tijd geven jullie elkaar veel cadeautjes,is er muziek ter ere van Mij en het eten is uitstekend. Het is fijn te weten dat in ieder geval er mensen zijn die Mijn verjaardag niet vergeten zijn.

Vroeger wist iedereen nog de reden van Mijn feest, en waren ze dankbaar voor  alles wat Ik voor ze deed. Maar in deze tijd weet bijna niemand dat meer. Families en vrienden komen bij elkaar en hebben n fijne tijd samen. Ik kan me vorig jaar nog herinneren….

Het was groot feest met mooie gedekte tafels, heerlijke gerechten, fruit, noten en chocolade, gebak en drankjes. Ook de versieringen maakten het extra feestelijk.

Maar weet je, Ik was niet uitgenodigd.

Ik was wel de ere gast maar men was vergeten Mij n uitnodiging te sturen.

Het feest was ter ere van Mij, maar Ik was er niet bij. Terwijl Ik er zo graag bij geweest zou zijn. Om je de waarheid te zeggen, verbaasde het Me niet, want al de vorige jaren vond Ik de deur gesloten. Omdat Ik niet was uitgenodigd, besloot Ik toch stilletje binnen te gaan en in n hoekje naar het feest te kijken. Iedereen was aan het drinken, men vertelde elkaar moppen en ze lachten overal om. Ze hadden het geweldig. Tot overmaat van ramp, kwam er n  dikke man in n rood pak binnen, hij had n lange witte baard. En hij riep steeds HO HO HO en hij leek dronken. Hij ging op n stoel zitten en alle kinderen kwamen aangerend alsof t feest voor hem was. Om middernacht omhelsde iedereen elkaar, Ik stak Mijn armen wijd uit en wachtte tot iemand Mij zou omhelzen…maar niemand dacht eraan. Toen gingen ze de pakjes uitpakken en Ik keek of er voor Mij n pakje bij was, maar  nee!

Hoe zou jij je voelen als je jarig was en iedereen kreeg n cadeautje behalve jij, de jarige?

Toen begreep Ik dat Ik niet welkom was en ging stilletjes weg.

Wat zou Ik het fijn vinden als je de komende kerst Mij mee liet vieren. Dat Ik mee mocht delen in het feit dat Ik 2000 jaar geleden geboren werd, om voor jou te sterven aan het kruis, zodat jij mag leven. Mijn enige wens voor kerst is:

Dat jij dit gelooft met je hele hart.

Ik zal je wat vertellen…….Ik ben zelf n feest aan het voorbereiden, n feest zoals geen mens kan bedenken. Ik ben al bezig met de uitnodigingen te schrijven en er is ook n uitnodiging voor jou bij. Ik zal je naam schrijven met gouden letters in n groot gastenboek. alleen diegene die in dat boek staan mogen binnen komen en meefeesten. Diegene die Mijn uitnodiging niet aannemen, laat ik buiten staan. Bereid je voor, want als alles klaar is, begint het feest.

Ik houd van je.

Jezus

Zachtjes tikt het regen twegen de ramen, een superstorm is op komst. Maar van al die weeralarms word je niet warm van. De kachel op 20, languitgestrekt op de bank. Muziekje op de achtergrond in gedachte verzonken.

Een arm om je heen,tedere en lieve bruine ogen kijken je aan. een glimlach maak het helemaal goed. je vertelt je dingen wat je gedaan heb. wat je bezig houd, en wat er allemaal op je werk gebeurd. Je vertelt de mooie dingen als de slechte dingen. en telkens is daar die arm om je heen, telkens zijn die begripvolle blik naar je toe, telkens hoor je haar luisterd oor, en telkens word je alleen wakker in de realiteit.

Is die jaren lange remy dan echt over. Is de tijd nu toch gekomen dat je iemand nodig heb? Is die gedachte een spinsel van fantasie of is het verlangen?

Een arm om je heen, meedenkend in je leven, vragend naar bevestigingen of meningen. Roepen om geduld en schreeuwen om liefde. God is groot, God geef je dit allemaal, is alleen nu wel zover, dat je iemand direct persoonlijker hiervoor nodig heb. Al is het alleen al een arm om je heen.

ik las pasgeleden dit

Maar de Geest zegt nadrukkelijk, dat in latere tijden sommige zullen Afvallen van het geloof … doordat zij dwaalgeesten en leringen van boze geesten volge, 1 Timotheus 4:1,2

Toen ik dit zo las dacht ik aan de afgelopen maanden. Hoe afvallig ik was. Hoe afvallig in het geloof directe familieleden was, hoe afvallig een goede chatvriendin was. en hoe afvallig onbekende in weblogs afvallig werden in het geloof. Zo als jullie weten is met mij wel goed gekomen. Aan de andere kant heb ik mij laten meeslepen in affgoden. Niet directe verering, maar wel in begrippen voortkomend als "hebberig" of "jaloers zijn". Ik heb nu wel een mooie tv, fanatstische pc, een recorder, versterker en playstation 3. een mooie nieuwe auto. maar het vervulde niks. Ik keek er gewoon eens naar, en eindelijk dacht ik "al dat geld van die mooie producten is alleen een verering van mijn eenzaamheid". 

Ik moest bij deze tekst denken aan familie leden. sommige hebben er nooit in gelooft, maar ook sommige hebben gelooft en zijn afgevallen. of zijn ze dat niet, maar doen er niks meer mee. Ik vraag me af, wat hun reden was. de schoonheid van producten of het alleen staan in het geloof. was het dat het leek dat de andere kant groener gras heb. Ik weet het niet, aan de ene kant wil ik er heen gaan, met ze praten met ze bidden en er achter komen, aan de andere kant weet ik dat ik altijd met me mond vol tanden staat. Ik bid wel voor ze, maar zal God ook deze mensen geincasseerd hebben als afvallige?

Ik moest denken aan een chatvriendin. ze was 14 en wilde alles weten over het geloof. er gingen jaren voorbij, tot ik mocht vernemen dat het geloof volgends hun en sprookje was met regeles en wetten en dat ze nu zochte naar de ware God. Ze trokken leringen uit de revolutietheorie, welke dit ook mocht zijn, en hadden gedachtespinsels dat eigenlijk mijn haren deed rechtovereind gingen staan. Ik heb ze niet meer gesproken. waarom is die gedachte anders geworden, waarom is ze weggegaan?

Ik las weblogs van mensen die er gestopt mee waren. de kerk deed niet hun best. de mensen waren fouter dan een gedachte. Sommige gaven zelfs aan dat God eigenlijk Allah moest wezen. Ik snap iets niet, waarom zijn ze weggegaan.

Ik heb eigenlijk alle vragen bij mijzelf gelegd. waarom ben ik toen weggegaan? Ik denk dat ik God kwijt was. Ik ben God gaan zoeken in allerlei geloven. God hield mij niet bezig, dus waarom zou ik dan wel dat doen? Dat was mijn gedachte althans. En eerlijk is eerlijk, ik ben niet de persoon om 24/7 alles uit te gaan zoeken. Genieten van het leven stond erop. Het leven is xe9xe9n groot feest, geniet ervan. Toen zei iemand eens "om een feest van je leven te maken moet je wel slingers zelf ophangen". Ik heb die slingers gezien als mooie producten, als ontspannen sigaren en lekkere muziek, gave games en mooie films. Ik keek naar de wereld, en dacht samen 1 te zijn. soort broederschap. Toch op me werk, in de familie en daarbuiten merkte ik dat ik ook hierin aardig buitengesloten werd. Ik kwam achter, dat ieders zijn feest een matrialistische feest was waar hij of zij zelf de vrijheid toe eigende om zichzelf een beetje te vervullen. als iemand er bij was, nam hij of zij dat erbij, maar ging niet uitgebreid change voor een ander.

Ik ben teruggekomen bij God om 1 reden. vervulling van het lege hart. me hart was leeg, net zoals me bankrekening. Liefde was geen liefde maar tijdelijk genot en lust. Genieten van producten was tijdelijk tot ik er weer iets nieuws bij had. en presenatie van mezelf was pas als iemand het opmerkte. Ik heb nog steeds geen aanzien, maar kan genieten wat ik heb, omdat ik ze gebruikt naar Zijn Eer. Ik heb vervulling van me hart, en het kost me niks. Ik heb nog steeds geen aansluiting, maar wel een welkom van mensen als ik de kerk bezoek. Ik heb nog steeds niet Liefde van een vrouw, maar wel pure Liefde van God. Ik heb geen geld, maar wel onzettend rijk. Ik kan genieten van stilte, een boek of een film. Ik kan genieten van muziek waar Hij mij vreugde geef. Ik snap sommige dingen beter door Zijn Heilige Geest. Ik ben niet zondevrij in me dagelijkse leven, maar wel Heilig in Hem.

Waarom wordt je afvallig? Omdat je Hem loslaat. waarom laat je Hem los? omdat matriaal in deze tijd de grenzen verbreekt van gedachtes des mensen, maar niet de werkelijke waarheid zien. een lcd is leuk, gaaf en geniet ervan, maar stilte, wat al zo oud is, is waardevoller voor je bestaan. doe het eens, zoek Hem op/ Nooit geschoten is nooit raak.

Ja ik bedoel niet die fysieke oranje wortels..of……….waren dat tog peentjes

Ik las vanmorgen, en dan ook voor het eerst een gedeelte uit de bijbel met een boekje. Normaal gesproken gaan er 6 koffie in, en rondzwerven op het internet, maar nu bleef ik eindelijk eens aan de keukentafel zitten.

Het boekje begon met de tekst "Een ander deel viel op de steenachtige plaatsen, waar het niet veel aarde had, en terstonds stond schoot het op, omdat het geen diepe aarde had" (Mattheus 13:5)

Je wordt radicaal, geworteld als je tot geloof komt. Je gaat er tegenaan. En als er, zoals afgelopen zondag iets niet lukt, dan sla je ter aarde. En dat komt, omdat het geen aarde vat. Ik wil alles zo snel, maar dingen moeten groeien, moeten een standvastige aarde vinden. en vandaaruit wortelen. Ik doe misschien tog teveel uit eigen beweging, maar moet dingen overlaten aan Hem.

En als je goed geworteld ben, dan vind je alle goede dingen die bijvoorbeeld is Galaten 5:22 terugvind. en mag je sterk zijn in Hem. Het is een groei, het kiezen van de juiste voedingsbodem. en de juiste voedingsbodem is alleen God. niet een beetje van Hem, en eigen kracht. laat Hem je voedingsbodem zijn.

en vanuit Hem, krijg je de vruchten (goede dingen) die in Galaten is geschreven.

Maar in dit alles zijn wij meer dan overwinaars. Romeinen 8:37

Met deze titel, en daarna de tekst bedacht ik me net. Ik wilde zo graag!

Vanmorgen ging de wekker om 8 uur af, met een kort gebedje wensde ik God een goedemorgen. Omdat ik vandaag graag weer naar de kerk wilde. Niet alleen omdat ik het wilde, maar ook dat God aangaf dat Hij het wilde. Ik had me goed voorbereid. sxe1vonds een gebed. Brood alvast laten ontdooien en de wekker vroeg gezet.

Ik had expresse de pc en internet niet opgestart, ik weet dan dat ik de tijd zal vergeten. dus koffie gezet en achter me eettafel gaan zitten. Begon uit mezelf wat dingen te lezen. een krant van de buurt, en nog wat dingen. Voor ik het in de gaten was, was het al kwart over negen. als een speer me aangekleed, geschoren, gewassen noem en maar op. snel brood klaargemaakt, snel gegeten, spullen verzameld en toen was het 9.40 en de dienst was 9.50 en rijden was 10 minuten. op een bepaalde manier werd ik heel de ochtend al tegengehouden. woorden van "kom op blijf thuis" en "je gaat het niet redden" en "geef je over, volgende keer beter". ik bleef toch doorstrijden, maar in die laatste 10 minuten viel ik om. Ik wilde zo graag, maar ik kon toch niet. Ik had niet eens redenen. Ik was alleen ineens geestelijk heel moe, ik moest huilen en lachen tegelijk.

Ik snap het niet, wat was dit nu weer vanmorgen? God wilde dit toch graag. waar blijf ik met de tekst "wij zijn meer dan overwinnaars". was het dat ik het niet gedaan heb "in Hem" zo de tekst volgt. Ik had savonds en sochtends toch op "assistentie" gevraagd. was ik afgelopen week de zondig bezig? of was ik niet praktisch genoeg geweest vanmorgen? had ik het anders moeten voorbereiden? en waarom zei God vanmorgen, bij me laatste gesprek niks? wat doe ik fout?

Misschien laat Hij het wel zien. Hoe ondoorgrondelijk zijn oordelen en hoe onbegrijpelijk zijn wegen. (Romeinen 11:33) zijn.